خدایا نگذار خلأ بی حسی ترانه ها را ازمن بگیرد

چون میخواهم با احساسی خوش همراه موسیقی جهان آفرینش ترانه سرایی کنم ، آن را بسرایم

و از صحنه روم

خدایا نگذار گلهای لبخند لبانم بخشکند

چون میخواهم مردمان در گلستان خنده هایم مهربانی را بیابند

خدایا با وجودت تنهایی را از من بگیر و رهایی خاطر به من عطا کن

تا هوی و هوس کمند اسارت بر وجودم تنگ نکند

خدایا نگذار غم با من یار شود که مرا در زندان ندامت به بند میکشد

و تازیانه ی جدایی را بر سرم فرود می آورد

ای خضر مددی که باد خزان شکوفه های بهار زندگانیم را به تاراج نبرد.

سروده ی این حقیر

با معرفتها نظر میدهندو ذکر منبع میکنند.